Per Expressie

Jouw profiel hier?

popronde 2009

Geschreven 08-11-2009 om 18:05 en is 550 keer bekeken
Popronde Amersfoort 7 november 2009

WINNIE
Een knappe jongedame zingt liedjes in de stijl van een jaren ’60 singer/songwriter. Echt een optreden met intieme liedjes waar je voor moet gaan zitten en op je in moet laten werken. Jammer alleen dat het zo vreselijk rumoerig was in het ‘Curtis café’, hierdoor was niet alles even verstaanbaar en kreeg ik bij het aanhoren van het dromerige gepingel het gevoel dat een groot deel van de boodschap hierdoor verloren ging. Misschien was theatercafé Borra een betere locatie geweest voor Winnie.

RENSKE TAMINIAU
Een toegewijd 4-persoons muziekeenheid bij Jazzcafé Lazy Louis, met een ontwikkelde jazzsound. De aantrekkelijke zangeres om wie het eigenlijk allemaal draait zei in een blitz-interview dat onder andere ‘Liz Wright’ en ‘Joan as Policewoman’ haar idolen zijn.
Ik begon me tijdens het optreden wel even af te vragen of dit niet gewoon een graantje- pik- actie is in een populaire genre met een knap gezicht als lokkertje. Ze kan in ieder geval niet slecht zingen en er zijn vast genoeg mensen die het helemaal te gek vinden.

THE SECRET LOVE PARADE
Makkelijke maar toch aanstekelijke deuntjes in een lekker drumcomputerritme. Zouden ze bewust voor deze makkelijke stijl hebben gekozen? In het boekje staat dat ze de wereld hadden rondgereisd om vervolgens in een huis te wonen in Amsterdam zonder tv en internet, dus ik dat er opzet in het spel is.

TUDUDUH
Echte kampvuurmuziek. Eén man, één gitaar. Hij heeft het zichtbaar naar zijn zin op het podium en het blijft lekker druk in theatercafé Borra. Hij gaat het vast niet maken in de muziekbizz, maar gaat vanavond vast wel van bil met een lief hippiemeisje, hij wel...

MR. BLUE SKY
‘We Swim You Jump’ werd om nog onbekende reden vervangen door het volledig door jongedames bezette ‘Mr. Blue Sky’. Wat een geluk bij een ongeluk! In het Curtis Café speelden ze muziek waar je spontaan gelukkig van wordt. Ze zetten de kern van oost- Europese volksmuziek goed neer, en wel in een nieuw jasje, zonder het belachelijk te maken. In weer een blitz-interview lieten twee leden (Aafke en Sarah) blijken dat ze het ook best aankunnen om op te treden op een festival als Lowlands. Ik meen het oprecht wanneer ik zeg dat ik hoop dat deze dames het hartstikke gaan maken!

MOST UNPLEASANT MEN
Vergeleken met de rest van de band ziet de zanger er 15 jaar ouder uit, hij was de enige onplezante man van het gezelschap. De groep is echter wel sterk op elkaar ingespeeld en de liedjes zijn van een hoog niveau, zang en tekst waren alleen niet altijd even sterk.

EEN INTERMEZZO
Het zou de derde keer zijn dat ik een gitaarspelende straatmuzikant voorbij loop in deze kou. De tweede keer dat ik langsliep merkte ik dat de ene tiener- Marokkaan de ander uitdaagde om het geld voor de neus van de straatmuzikant weg te kapen. Als er niks ligt de derde keer dat ik er langsloop krijgt hij al het muntgeld dat ik op zak heb, dacht ik. En uiteindelijk liep ik toch door zonder zijn kant op te kijken.

Wel grappig dat zo’n programmaboekje na afloop van zo’n popronde ineens bekende namen bevat. Dat brengt me bij de volgende aardschok genaamd:

BIMBO ELECTRICO
Mijn God, heftig mensen. Een confronterende, rauwe, zweterige show met een geknal alsof er oorlog aan Amersfoort wordt verklaart. Beetje eng om te zien hoe erg ze in hun demonische sounds opgaan. Tegelijkertijd is het o zo heerlijk en bevrijdend om zo’n compromisloos (dans)optreden als deze te zien. Een stevige kerel in een doorweekt t- shirt staat gefocust achter een laptop alles in de gaten te houden en feest alleen wanneer het kan. De twee bimbo- dames stonden wat meer op de voorgrond en geven ook alles. De ene danst en kleedt zich tussen de bedrijven door om, de andere bimbo met de microfoon staat zo stevig in haar schoenen dat ze soms wel een vent leek, ze klonk soms zelfs als een vent.
Deze mensen gaan er zo knetterhard voor, niet te zuinig. Nog een pluspunt: als je de teksten kunt verstaan dan kan je ze gelijk meeschreeuwen.

THE INFORMATION
Deze band was zo’n beetje de domper van mijn avond en heeft me bijna van mijn afterparty berooft aangezien biercafé ‘de Rooie Cent’ zo dicht bij huis ligt. Nou ja, er zat potentie in, geef die jongens nog een paar bijna- doodervaringen en drank- of drugsverslavingen en dan klinkt het vast allemaal wat echter, daar gaat het ze blijkbaar om.

DE AFTERPARTY IN DE KELDER
Het drietal van ‘Electric AlleyCat’ trapten af en dat deden ze best leuk. Het was een optreden waarin de twee gitaristen en zangeres zich zichtbaar inspanden om een strakke show neer te zetten. Een goeie start van iets wat nog heel laat zou kunnen aflopen.
Later ging ik, kapot van het dansen, maar naar huis.

Vonden jullie dit een leuk verslag? Laat het me weten!
Cheerio